Açıklama
Seni tanımıyorum ama yaralarını görüyorum, kaybedilen bir savaşın kamburluğu var sende. Ya eğiliyorsun ya da bir kamburun diklenişiyle kaldırıyorsun kendini. Öfke, sevgi, nefret ve tüm duygular, zamanın ve bu duyguların güya yöneldiği kişilerin çok ötesindedir. Unutamadığın, bırakamadığın şeyler var, görüyorum. Yüklenmişsin onları. Biz kendimizden parçaları, diğer tüm kişileri ya da bu kişilerden bir tanesini, oyuncakları, hatta şu çakıl taşlarını bir miktar sever, ya da öfkeleniriz hepsine, sonra karşımıza çıkan bir tanesine bu duyguları aktarırız, görünürde bir kişinin, bir fikrin meftunu ya da düşmanıyızdır; aslında neyi neden sevdiğimizi hiç bilmeyiz. Tüm öfke ve aşklar anlamsız ve saçmadır, insan sevdiğinde, bir gece vakti yan gelip yatarken belli belirsiz duyduğu bir kuş sesine bir anlığına âşık olup bir an sonra unutması gibi dingince, sarılmadan, sarınmadan sevmeli.
